Μεγάλη Πολιτική-Πολιτιστική εκδήλωση στη Στοκχόλμη για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ

Το Σάββατο 10 Νοέμβρη και ώρα 19.00 στην Ελληνική Πολιτιστική Στέγη, Idungatan 4, κοντά στο σταθμό του μετρό, Odenplan.

Θα μιλήσει ο Θανάσης Τζίμας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Εργατικό-λαικό τραγούδι με συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη (με συνοδεία ποντιακής λύρας).

Από τις 17.00-19.00, έκθεση με πίνακες του κομμουνιστή ζωγράφου και χαράκτη Γιώργο Βαρλάμο.

Είσοδος με φαγητό 200 κορώνες. Για φοιτητές και άνεργους 150 κορώνες. Παιδιά κάτω των 12 χρονών δωρεάν.

 

Advertisements

«Έφυγε» ο Λουκιανός Κηλαηδόνης

 

Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα ο τραγουδοποιός Λουκιανός Κηλαηδόνης σε ηλικία 73 ετών. Νοσηλευόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα με καρδιακά προβλήματα.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Αρχιτεκτονική, χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Η καλλιτεχνική του καριέρα άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν έγραψε τη μουσική για τη θεατρική παράσταση του έργου της Κωστούλας Μητροπούλου «Η Πόλη μας». Ακολούθησε ο δίσκος «Κόκκινη Κλωστή» σε στίχους Νίκου Γκάτσου με την Δήμητρα Γαλάνη και τον Μανώλη Μητσιά. Το 1973 κυκλοφόρησαν τα «Μικρoαστικά» σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, όπου για πρώτη φορά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ερμηνεύει δικές του συνθέσεις και στη συνέχεια τα «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας», πάλι σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη.

Ακολούθησαν οι δίσκοι «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόϋ», «Ψυχραιμία Παιδιά», «Χαμηλή πτήση», «Τραγούδια για κακά παιδιά», «Γιατί θα γίνω μαραγκός», «Fifties και ξερό ψωμί», «Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά» που είναι μια καταγραφή της μουσικής πορείας της Ελλάδας τα τελευταία 50 χρόνια. Επόμενες δισκογραφικές του δουλειές ήταν το «Νέα Κυψέλη – Νέα Ορλεάνη» που προήλθε από την συνεργασία του με το περίφημο συγκρότημα της Νέας Ορλεάνης «Preservation Hall Jazz Band» και «Τα φανταρίστικα».

Έγραψε τη μουσική για τις παραστάσεις του «Ελεύθερου Θεάατρου» – «Ελεύθερης Σκηνής» και ήταν βασικός συνθέτης των παραστάσεων του «Θεσσαλικού Θεάτρου» της πρώτης περιόδου.

Συνεργάστηκε επίσης με το Εθνικό Θέατρο, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με το Λαϊκό Θέατρο του Λ. Τριβιζά, καθώς και με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Έγραψε επίσης μουσική για τις ταινίες  «Οι κυνηγοί» και «Ο θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Παντελή Βούλγαρη και «Οι Αθηναίοι» του Βασίλη Αλεξάκη, καθώς και μουσική για πολλές τηλεοπτικές εκπομπές.

Ήταν παντρεμένος με την Άννα Βαγενά, με την οποία απέκτησε δύο κόρες.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σαν να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ’τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ’ απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν’ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ’ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Έκθεση φωτογραφίας του Χρυσόστομου Κοτσίνα εγκαινιάζεται την Τετάρτη στη Δροσοπηγή του Δήμου Κόνιτσας

Το φωτογραφικό έργο του συμπατριώτη μας και κατοίκου Στοκχόλμης, Χρυσόστομου Κοτσίνα, «Οι εμιγκρέδες», παρουσιάζεται στο Πνευματικό και Πολιτιστικό Κέντρο της Δροσοπηγής του Δήμου Κόνιτσας.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 10 Αυγούστου, στις 9 μ.μ., και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Οκτώβρη. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Η έκθεση γίνεται στα πλαίσια των καλοκαιρινών πολιτιστικών δράσεων που διοργανώνει η Αδελφότητα Δροσοπηγιωτών.

Εμιγκρέδες

Demonstration 1 maj 1967 diadilosi-gia-to-vietnam_2Politiska fångar

 

Τελευταίος αποχαιρετισμός στη σ. Τζία Γιοβάνη

Πηγή: 902

Η Τζία Γιοβάνη έμενε στη Σουηδία πάρα πολλά χρόνια. Αιωνία της η μνήμη!

gia-kidia gia-kidia1 gia-kidia2

Gia_Giovanni1 Gia_Giovanni

Με τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ, «Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος / Το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι», τραγουδισμένους με τη φωνή της Μαρίας Δημητριάδη, πλήθος συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι, αποχαιρέτησαν σήμερα το απόγευμα την Τζία Γιοβάνη. Η συντρόφισσα Τζία, στέλεχος του Κόμματος στον τομέα του Πολιτισμού, δημοσιογράφος – κριτικός κινηματογράφου στο «Ριζοσπάστη», «έφυγε» από τη ζωή την περασμένη Πέμπτη, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Στο νεκροταφείο της Μεταμόρφωσης, όπου έγινε η πολιτική κηδεία της, δίπλα στην κόρη της, Αντονέλλα, και τον αδερφό της, Νίκο, βρέθηκαν δεκάδες σύντροφοι και φίλοι.

Τιμητική φρουρά δίπλα στη σορό της στάθηκαν δεκάδες σύντροφοί της, από μέλη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, από τον «Ριζοσπάστη», την Τομεακή Οργάνωση Καλλιτεχνών, από τις Κομματικές Οργανώσεις της Νέας Ιωνίας. Ανάμεσα στα στεφάνια που κατατέθηκαν ήταν και αυτά με την υπογραφή της ΚΕ του ΚΚΕ, της «Σύγχρονης Εποχής» και του «Ριζοσπάστη», της Τομεακής Οργάνωσης Καλλιτεχνών, της Τομεακής Επιτροπής Βόρειου Τομέα, της ΚΟΒ Νέας Ιωνίας, της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Η Τζία Γιοβάνη γεννήθηκε στις 7 Νοέμβρη του 1955 στη Νέα Ιωνία από γονείς δραστήριους οπαδούς του Κόμματος. Τελείωσε την Ιταλική Σχολή και το 1974 έδωσε εξετάσεις και εισήχθη 3η στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ολοκληρώνοντας τις θεατρικές σπουδές της εργάστηκε για λίγα χρόνια στο θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις με αξιόλογους καλλιτέχνες, όπως ο Μ. Κατράκης. Την ίδια χρονιά (1974) οργανώθηκε στην ΚΝΕ.

Το 1981 μετακόμισε στη Σουηδία, έχοντας στο μεταξύ γίνει μέλος του Κόμματος. Σπούδασε Ιταλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και στη συνέχεια Θεωρία και Κριτική Κινηματογράφου. Κατά τη διάρκεια των 28 χρόνων της ζωής της στη Σουηδία υπήρξε μαχητικό μέλος του Κόμματος, συμμετέχοντας ενεργά στη δύσκολη προσπάθεια ανασυγκρότησης των Οργανώσεών του μετά τη διάσπαση. Την ίδια περίοδο, ανάπτυξε πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελληνική Κοινότητα της Στοκχόλμης, συμμετέχοντας και στο Θεατρικό της θίασο.

Το 2008 γύρισε μόνιμα στην Ελλάδα και εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στον «Ριζοσπάστη». Παράλληλα, έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, ενώ συμμετείχε και στην κριτική επιτροπή στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης εκ μέρους της Ελλάδας.

«Είν’ ωραίος ο κόσμος». Έτσι, όπως τον περιέγραψε ο ποιητής στους στίχους του τραγουδιού, έβλεπε τον κόσμο και η ίδια. Κι απέναντι σε όσα απειλούν και πληγώνουν την ομορφιά του, δεν έκλεισε τα μάτια, αλλά στάθηκε αγωνίστρια. Αγωνίστρια σε όλες της πλευρές της ζωής της, στον επαγγελματικό της τομέα, στη δράση και τη συμμετοχή στο κίνημα, στην προσωπική της ζωή και τις δυσκολίες της ασθένειας.

«Πάντα με το κεφάλι ψηλά»! Έτσι συνόψισε τη στάση ζωής της σ. Τζίας ο Τάσος Γαλανόπουλος στο σύντομο χαιρετισμό του εκ μέρους της Συντακτικής Επιτροπής, των συντρόφων και των συναδέλφων της από τον «Ριζοσπάστη».

«Οι σύντροφοί σου από τον «Ριζοσπάστη» σε αποχαιρετούμε με πόνο, αλλά και με αγάπη και περηφάνια. Αν για σένα ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, όπως έλεγες, να δουλεύεις στον «Ρίζο», ήταν και για εμάς τιμή να δουλεύουμε παρέα για οχτώ και πλέον χρόνια, σχεδόν αμέσως μετά την επιστροφή σου από τη Σουηδία», τόνισε ανάμεσα σε άλλα.

Όσο για τη συμβολή της στο δύσκολο και σύνθετο τομέα της Τέχνης και ιδιαίτερα του κινηματογράφου, υπενθύμισε τα παρακάτω: «Οι πάνω από 300 σελίδες των κριτικών της που περιμέναμε κάθε Πέμπτη να διαβάσουμε στη στήλη του κινηματογράφου, γεμάτες από τη βαθιά γνώση του αντικειμένου, την καλλιτεχνική της ευαισθησία, το ακονισμένο αισθητικό κριτήριο. Προσπαθώντας να κρίνει με τη ματιά του Κόμματός μας, της κοσμοθεωρίας και του αγώνα μας. Με γνώμη σταράτη, κοφτερή, κάποτε ειρωνική και τσουχτερή. Πάντα σεβαστή».

Ο Τ. Γαλανόπουλος δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην ανησυχία της για «το δικό μας κινηματογράφο, τις δικές μας προσπάθειες στο χώρο, ώστε στον αγώνα μας να έχουμε ένα ακόμα όπλο», με την αισιοδοξία ότι «υπάρχουν δυνάμεις που θα ξεπεταχτούν», αλλά και την απαιτητικότητα απέναντι σε όλους ως θεατές «να κάνουμε προσπάθεια, να μην μας αρέσουν τα εύκολα».

Εκ μέρους της Τομεακής Οργάνωσης Καλλιτεχνών, την Τζία Γιοβάνη αποχαιρέτησε η Σύλβια Καπερνάρου: «Όταν σκέπτεται κανείς την Τζία βλέπει μπροστά του έναν άνθρωπο πάντοτε χαμογελαστό, με μια αξιοζήλευτη ζωντάνια και ξεχωριστή διάθεση για ζωή. Η Τζία με το χαρακτήρα της αλλά και την αντίληψή της για τη ζωή και τον άνθρωπο, που πήγαζε από την ιδεολογία μας, το μαρξισμό – λενινισμό, και τον αγώνα της ως μέλος του ΚΚΕ, έδειχνε τη βαθιά της πίστη πως καμία μάχη που δίνεις δεν πάει χαμένη. Το απέδειξε κιόλας με τη στάση της στην πολύχρονη μάχη που έδωσε με την ασθένειά της», ανέφερε. Όσο για τη δουλειά της ως κριτικός κινηματογράφου, την οποία συνέχισε ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές για την υγεία της, σχολίαζε «όχι μόνο την αισθητική και πολιτιστική πλευρά μιας ταινίας, ένα αντικείμενο για το οποίο είχε βαθιά γνώση, αλλά και παρατηρούσε την κάθε ταινία από τη σκοπιά του στρατευμένου καλλιτέχνη».